3291 kilometer te voet…
… stappen voor MS Research

Welkom!! Dit is de weblog van Mirjam van Kessel.
Zondag 7 mei 2006 ben ik vanuit Weesp lopend op weg gegaan. Santiago de Compostela (Spanje), of eigenlijk Finisterra, het einde van de wereld, zal mijn bestemming zijn. Niet mijn doel. Het gaan is mijn doel. Voetje voor voetje, meter voor meter.

Met deze tocht wil ik geld inzamelen voor MS Research, een organisatie die wetenschappelijk onderzoek doet naar de ziekte Multiple Sclerose. Ik heb hiervoor een speciaal rekeningnummer geopend:

49.29.94.579 t.n.v. M.P van Kessel-van Oijen, Weesp
Wilt u mij sponsoren en daarmee MS Research ondersteunen? Klik hier voor meer informatie.
Ik dank Gerda en Monique voor hun openhartige verhalen.

3291 kilometer te voet…
… stappen voor MS Research

Welkom!! Dit is de weblog van Mirjam van Kessel.
Zondag 7 mei 2006 ben ik vanuit Weesp lopend op weg gegaan. Santiago de Compostela (Spanje), of eigenlijk Finisterra, het einde van de wereld, zal mijn bestemming zijn. Niet mijn doel. Het gaan is mijn doel. Voetje voor voetje, meter voor meter.

Met deze tocht wil ik geld inzamelen voor MS Research, een organisatie die wetenschappelijk onderzoek doet naar de ziekte Multiple Sclerose. Ik heb hiervoor een speciaal rekeningnummer geopend:

49.29.94.579 t.n.v. M.P van Kessel-van Oijen, Weesp
Wilt u mij sponsoren en daarmee MS Research ondersteunen? Klik hier voor meer informatie.
Ik dank Gerda en Monique voor hun openhartige verhalen.

door de omgeving op deze site gewezen… ben ik verbijsterdd… het is inderdaad dezelfde mirjam… IK was in Santiago de Compostella met Thom toen hij nog mijn echtgenoot was…. voordat hij een maitresse kreeg … van 14 jaar jonger, gezond bovendien…. waar ik op dat moment aldoor hulp nodig had haar identiteit laat zich raden… IK fietste een deel van deze route met mijn echtgenoot Thom, mijn relatie van bijna 25 jaar, een paar jaar daarna.. , een gezamenlijk doel.. weer een bezoedelde herinnering.. dit slaat alle fatsoen… dit is heeeeeeeeeeel verdrietig en onfatsoenlijk… dezelfde dame die zelfs niet even afstand wilde nemen uit respect voor de duur van deze relatie, toen het eindelijk uitkwam…, die aan haar eigen sociale omgeving en familie gewoon een vriend schijnt te hebben voorgesteld, zonder te melden dat hij getrouwd was en zijn vrouw nog van niks wist… zou nu ineens Pelgrim zijn geworden..? wat moet ik hiermee… vraag ik mij serieus af… waarom kan dit niet in stilte ? waarom DEZE bestemming ? en waarom heb ik nu het gevoel dat ik de akelige persoon ben als ik dit mail…? de crummy story van all-times…. jonger, strakker model etc. niks nieuws maar nu met een nog veel verdrietiger verhaal erachter… rondom gezin verbijstering, want Thom hoonde NB de oude pelgrimvrouwtjes die in de stromende regen binnenkropen op hun knieeen je bent altijd de laatste die het hoort… ook nu weer stellen mensen me vragen, pijnlijk en vernederend.. oude wonden en om danDEZELFDE bestemming te kiezen als die je man met zijn MET jou bedrogen vrouw ….. ligt het nou aan mij ? of is dit …? en het is nb een kerkelijke bestemming… thom heb je haar eigenlijk wel verteld.. dat je daar al vaker was ? en waarom we die fietstocht op het middendeel een paar jaar later samen maakten ? ik zit nog elke dag met het verdriet, het bedrog, maar ook met de praktische gevolgen van de scheiding, het bedrog na 25 jaar is je leven immers verweven… ook tijdens deze blijkbaar zo glorieuze zomer van deze dame nog… ben ik mijn (t)huis kwijtgeraakt als gevolgschade nog …en daarmee mijn sociale omgeving.. .. ik weet niet of ik nu medelijden met haar moet hebben of iets anders… want dit kan toch niet ? ik ben vooral diepppp gegriefd en ik vind dit echt ongepast en onnodig, gevoelloos en hard als je een mensenleven compleet vernield hebt, moet je je dan zo profileren ? je bent altijd de laatste die het hoort.. op de valreep blijkbaar zie ik dit .. en ik weet niet wat ik er mee aan moet alleen dat het grieft.. diep en dat ik het zeeeeeeeeer ongepast vind ik zag ook iets over een goed doel,misschien heeft dat er nog wat aan… maar diep pijnlijk ook dat ik indertijd volop in de aanpassingen zat aan een inmiddels chronische handicap, welliswaar niet levensbedreigend maar wel iets waar ik mijn hele leven op heb moeten aanpassen, de dingen die mij vreugde gaven niet meer kan en vaak hulp moet vragen… en die me aldoor pijn geeft, wat voor haar geen enkele belemmering was… sorry, maar ik vind dat dit eigenlijk niet kan afzender vanzelfsprekend bekend

door de omgeving op deze site gewezen… ben ik verbijsterdd… het is inderdaad dezelfde mirjam… IK was in Santiago de Compostella met Thom toen hij nog mijn echtgenoot was…. voordat hij een maitresse kreeg … van 14 jaar jonger, gezond bovendien…. waar ik op dat moment aldoor hulp nodig had haar identiteit laat zich raden… IK fietste een deel van deze route met mijn echtgenoot Thom, mijn relatie van bijna 25 jaar, een paar jaar daarna.. , een gezamenlijk doel.. weer een bezoedelde herinnering.. dit slaat alle fatsoen… dit is heeeeeeeeeeel verdrietig en onfatsoenlijk… dezelfde dame die zelfs niet even afstand wilde nemen uit respect voor de duur van deze relatie, toen het eindelijk uitkwam…, die aan haar eigen sociale omgeving en familie gewoon een vriend schijnt te hebben voorgesteld, zonder te melden dat hij getrouwd was en zijn vrouw nog van niks wist… zou nu ineens Pelgrim zijn geworden..? wat moet ik hiermee… vraag ik mij serieus af… waarom kan dit niet in stilte ? waarom DEZE bestemming ? en waarom heb ik nu het gevoel dat ik de akelige persoon ben als ik dit mail…? de crummy story van all-times…. jonger, strakker model etc. niks nieuws maar nu met een nog veel verdrietiger verhaal erachter… rondom gezin verbijstering, want Thom hoonde NB de oude pelgrimvrouwtjes die in de stromende regen binnenkropen op hun knieeen je bent altijd de laatste die het hoort… ook nu weer stellen mensen me vragen, pijnlijk en vernederend.. oude wonden en om danDEZELFDE bestemming te kiezen als die je man met zijn MET jou bedrogen vrouw ….. ligt het nou aan mij ? of is dit …? en het is nb een kerkelijke bestemming… thom heb je haar eigenlijk wel verteld.. dat je daar al vaker was ? en waarom we die fietstocht op het middendeel een paar jaar later samen maakten ? ik zit nog elke dag met het verdriet, het bedrog, maar ook met de praktische gevolgen van de scheiding, het bedrog na 25 jaar is je leven immers verweven… ook tijdens deze blijkbaar zo glorieuze zomer van deze dame nog… ben ik mijn (t)huis kwijtgeraakt als gevolgschade nog …en daarmee mijn sociale omgeving.. .. ik weet niet of ik nu medelijden met haar moet hebben of iets anders… want dit kan toch niet ? ik ben vooral diepppp gegriefd en ik vind dit echt ongepast en onnodig, gevoelloos en hard als je een mensenleven compleet vernield hebt, moet je je dan zo profileren ? je bent altijd de laatste die het hoort.. op de valreep blijkbaar zie ik dit .. en ik weet niet wat ik er mee aan moet alleen dat het grieft.. diep en dat ik het zeeeeeeeeer ongepast vind ik zag ook iets over een goed doel,misschien heeft dat er nog wat aan… maar diep pijnlijk ook dat ik indertijd volop in de aanpassingen zat aan een inmiddels chronische handicap, welliswaar niet levensbedreigend maar wel iets waar ik mijn hele leven op heb moeten aanpassen, de dingen die mij vreugde gaven niet meer kan en vaak hulp moet vragen… en die me aldoor pijn geeft, wat voor haar geen enkele belemmering was… sorry, maar ik vind dat dit eigenlijk niet kan afzender vanzelfsprekend bekend

2 oktober, op weg naar huis

lieve mensen,

De tocht is ten einde. Langzamerhand keer ik met Thom huiswaarts. Langzamerhand moet ik proberen weer meer in het gewone leven terug te keren. Ik kijk er enorm naar uit om thuis te komen, hoewel ik weet dat het niet makkelijk zal zijn om de draad weer op te pakken. Nog steeds kan ik moeilijk woorden geven aan mijn gevoel en gedachten over de tocht. Het zijn gebeurtenissen die ik Thom vertel. De innerlijke weg, de lessen en inzichten die ik heb gekregen hebben nog nauwelijks woorden.

Mijn camino betekende ploeteren in de modder, strijden tegen de hitte, luisteren naar de signalen van mijn lichaam en deze serieus nemen, pijnen en angsten overwinnen, kracht in mezelf hervinden wanneer ik er doorheen zat, accepteren van al hetgeen wat op mijn pad kwam, de boodschappen en lessen leren zien in de gebeurtenissen die zich voordeden, leren vertrouwen dat ik de weg niet alleen ging, zoeken en ontdekken….en nog zoveel meer…

De Camino. Ik vond de weg fysiek zwaar en mentaal moeilijk, vol testen, boodschappen en lessen. Hoe zwaar de weg soms ook was, ik heb nooit gedacht dat ik moest stoppen. Ik wxedlde door, wilde de tocht uitlopen, mijn grenzen in achtnemend. De steun die ik van dierbaren, familie, vrienden, bekenden en veel onbekenden heb ontvangen was enorm. Er zijn momenten geweest dat ik dit ook heel hard nodig heb gehad. Dank iedereen voor zijn steun en bemoediging!! Het is heerlijk om snel iedereen weer te zien. Aankomende zondag kom ik THUIS!!

Ik heb met deze tocht geld willen inzamelen voor MS Research. Voor mij was het belangrijk om niet alleen voor mezelf te lopen, maar om ook iets voor een ander te kunnen betekenen. De hartelijkheid en gulheid waarmee mensen geld hebben gedoneerd is bijzonder. Mijn dank hiervoor is GROOT!! Deze dank zal zeker ook namens MS Research zijn. Vanuit dit pc-tje in een wasserette kan ik niet zien welk saldo er op de rekening staat. Wanneer ik thuis ben zal ik dit nog doorbrieven.

Gezondheid is niet iets wat vanzelfsprekend is. Wanneer je ziek wordt, of een handicap krijgt, vallen dromen en toekomstideexebn weg. Toch wil ik hen, die niet de gezondheid hebben die ze wensen, dit meegeven; houdt niet op met dromen en zoek naar mogelijkheden om je dromen waar je maken! Ik heb Laurent ontmoet die, met hulp van een groep van twintig vrijwilligers, in staat was de camino te maken, terwijl hij niet kan lopen. Er is momenteel een pelgrim op Camino die een halfzijdige verlamming heeft. Elke dag komt deze vrouw 10-15 km dichter bij Santiago. Blinden lopen onder begeleiding de weg. Ik heb een pelgrim gesproken die jarenlang aan een depressie leed. Na het maken van zijn Camino had hij geen depressie meer… Een caminotocht maken was voor dxe9ze mensen een droom. Zo heeft een ieder zijn eigen dromen en verlangens. Zoek en ontdek mogelijkheden.

Er zijn pelgrims-in-spxe9 die mij gevolgd hebben, mensen die het verlangen hebben om de weg ook te gaan. Tegen hen wil ik zeggen: GA! Ga de weg op jouw manier. Ga alleen. Laat je niet afschrikken van de moeilijke dingen die ik op mxedjn pad heb gekregen. Een ieder krijgt zijn lessen op de camino die hij/zij te leren heeft. Vele pelgrims zeiden me dat zij maar een kleuterwandelingetje deden vergeleken met mijn afstand. Echter, voor mxedj was de hele weg, vanaf huis tot Santiago, belangrijk om te lopen. Voor een ander geeft alleen het spaanse deel de voldoening die ze zoeken. Doe het, op de manier wat bij je past. Maar doe het!

De Camino. ‘Weg’ in het spaans, de laatste honderden kilometers aangegeven met schelpafbeeldingen en gele pijlen. Was de Camino alleen de weg die ik ben gelopen, of is het meer? Staat camino niet voor de weg in het algemeen? De weg die elke mens gaat, de levensweg, met pieken en dalen. Terwijl ik het Caminopad aan het aflopen was, kreeg ik via diverse kanalen, van meerdere mensen te horen dat mxedjn camino bemoedigend was voor hun eigen thuiscamino. Door mij aan het worstelen te zien, kregen mensen moed en kracht om met hun eigen worstelingen en strijd verder te gaan. Fijn, om te zien dat ik anderen op deze manier tot steun kon zijn.

Een ieder gaat zijn camino. De xe9xe9n gaat de camino Santiago, de ander een Camino en casa of la route Maison, het maakt niet uit. Zolang je maar gaat. De weg die bij je past.

Zoek, ontdek en ontdek dat je veel meer vindt dan je aanvankelijk zocht.

Misschien is het vervolg van mijn weg wel het schrijven van een boek over de camino die ik ben gegaan??? Een nieuwe droom van mijn dromenlijstje….

liefs van Mirjam

2 oktober, op weg naar huis

lieve mensen,

De tocht is ten einde. Langzamerhand keer ik met Thom huiswaarts. Langzamerhand moet ik proberen weer meer in het gewone leven terug te keren. Ik kijk er enorm naar uit om thuis te komen, hoewel ik weet dat het niet makkelijk zal zijn om de draad weer op te pakken. Nog steeds kan ik moeilijk woorden geven aan mijn gevoel en gedachten over de tocht. Het zijn gebeurtenissen die ik Thom vertel. De innerlijke weg, de lessen en inzichten die ik heb gekregen hebben nog nauwelijks woorden.

Mijn camino betekende ploeteren in de modder, strijden tegen de hitte, luisteren naar de signalen van mijn lichaam en deze serieus nemen, pijnen en angsten overwinnen, kracht in mezelf hervinden wanneer ik er doorheen zat, accepteren van al hetgeen wat op mijn pad kwam, de boodschappen en lessen leren zien in de gebeurtenissen die zich voordeden, leren vertrouwen dat ik de weg niet alleen ging, zoeken en ontdekken….en nog zoveel meer…

De Camino. Ik vond de weg fysiek zwaar en mentaal moeilijk, vol testen, boodschappen en lessen. Hoe zwaar de weg soms ook was, ik heb nooit gedacht dat ik moest stoppen. Ik wxc3xadlde door, wilde de tocht uitlopen, mijn grenzen in achtnemend. De steun die ik van dierbaren, familie, vrienden, bekenden en veel onbekenden heb ontvangen was enorm. Er zijn momenten geweest dat ik dit ook heel hard nodig heb gehad. Dank iedereen voor zijn steun en bemoediging!! Het is heerlijk om snel iedereen weer te zien. Aankomende zondag kom ik THUIS!!

Ik heb met deze tocht geld willen inzamelen voor MS Research. Voor mij was het belangrijk om niet alleen voor mezelf te lopen, maar om ook iets voor een ander te kunnen betekenen. De hartelijkheid en gulheid waarmee mensen geld hebben gedoneerd is bijzonder. Mijn dank hiervoor is GROOT!! Deze dank zal zeker ook namens MS Research zijn. Vanuit dit pc-tje in een wasserette kan ik niet zien welk saldo er op de rekening staat. Wanneer ik thuis ben zal ik dit nog doorbrieven.

Gezondheid is niet iets wat vanzelfsprekend is. Wanneer je ziek wordt, of een handicap krijgt, vallen dromen en toekomstideexc3xabn weg. Toch wil ik hen, die niet de gezondheid hebben die ze wensen, dit meegeven; houdt niet op met dromen en zoek naar mogelijkheden om je dromen waar je maken! Ik heb Laurent ontmoet die, met hulp van een groep van twintig vrijwilligers, in staat was de camino te maken, terwijl hij niet kan lopen. Er is momenteel een pelgrim op Camino die een halfzijdige verlamming heeft. Elke dag komt deze vrouw 10-15 km dichter bij Santiago. Blinden lopen onder begeleiding de weg. Ik heb een pelgrim gesproken die jarenlang aan een depressie leed. Na het maken van zijn Camino had hij geen depressie meer… Een caminotocht maken was voor dxc3xa9ze mensen een droom. Zo heeft een ieder zijn eigen dromen en verlangens. Zoek en ontdek mogelijkheden.

Er zijn pelgrims-in-spxc3xa9 die mij gevolgd hebben, mensen die het verlangen hebben om de weg ook te gaan. Tegen hen wil ik zeggen: GA! Ga de weg op jouw manier. Ga alleen. Laat je niet afschrikken van de moeilijke dingen die ik op mxc3xadjn pad heb gekregen. Een ieder krijgt zijn lessen op de camino die hij/zij te leren heeft. Vele pelgrims zeiden me dat zij maar een kleuterwandelingetje deden vergeleken met mijn afstand. Echter, voor mxc3xadj was de hele weg, vanaf huis tot Santiago, belangrijk om te lopen. Voor een ander geeft alleen het spaanse deel de voldoening die ze zoeken. Doe het, op de manier wat bij je past. Maar doe het!

De Camino. ‘Weg’ in het spaans, de laatste honderden kilometers aangegeven met schelpafbeeldingen en gele pijlen. Was de Camino alleen de weg die ik ben gelopen, of is het meer? Staat camino niet voor de weg in het algemeen? De weg die elke mens gaat, de levensweg, met pieken en dalen. Terwijl ik het Caminopad aan het aflopen was, kreeg ik via diverse kanalen, van meerdere mensen te horen dat mxc3xadjn camino bemoedigend was voor hun eigen thuiscamino. Door mij aan het worstelen te zien, kregen mensen moed en kracht om met hun eigen worstelingen en strijd verder te gaan. Fijn, om te zien dat ik anderen op deze manier tot steun kon zijn.

Een ieder gaat zijn camino. De xc3xa9xc3xa9n gaat de camino Santiago, de ander een Camino en casa of la route Maison, het maakt niet uit. Zolang je maar gaat. De weg die bij je past.

Zoek, ontdek en ontdek dat je veel meer vindt dan je aanvankelijk zocht.

Misschien is het vervolg van mijn weg wel het schrijven van een boek over de camino die ik ben gegaan??? Een nieuwe droom van mijn dromenlijstje….

liefs van Mirjam

2 oktober, Santa Domingo de la Calzada,

Lieve mensen,

De pelgrimstocht is ten einde. Langzamerhand keer ik samen met Thom huiswaarts. Langzamerhand ga ik beseffen wat een enorm grote belevenis ik achter de rug heb. De laatste nachten droom ik alleen maar over elementen die afgelopen maanden een rol hebben gespeeld. De Camino gaat voort, in mijn hoofd, in mijn hart. In mijn dromen, in gedachten. Ik zit vol indrukken, en kan nog maar weinig onder woorden brengen wat deze tocht voor mij heeft betekend.

Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid, wat mij in staat maakte de Camino te lopen. Gezondheid is niet iets vanzelfsprekends.

Met deze tocht wilde ik geld inzamelen voor MS Research. Velen hebben geld gestort. Mijn dank daarvoor is GROOT.

Steeds meer werd me duidelijk dat ik de camino niet alleen voor mezelf xe9n voor MS Research liep. Terwijl ik stapje voor stapje richting Santiago, en vervolgens Fisterra ging, gingen mensen thuis hun eigen camino

In eerste instantie was geld inzamelen voor MS Research een doel. en kwamen meer persoonlijke berichtjes mijn kant op. Mijn doorzettingsvermogen en kracht heeft anderen de moed (terug)gegeven hun camino voort te zetten, hoe zwaar soms ook. Met mijn camino heb ik mensen dromen kunnen geven, heb ik laten zien dat je met een sterke wil heel ver kunt komen.

De Camino. In Frankrijk ben ik Laurent tegengekomen die met een grote groep vrijwilligers in staat was in de "Joelette", een speciale rolstoelachtige fiets,  de camino te maken. Van de week kreeg ik van een pelgrim te horen dat er op dit moment een pelgrim op de weg is met een halfzijdige verlamming. Dagelijks loopt zij 10-15 kilometer, om uiteindelijk in Santiago uit te komen. Blinden gaan, onder begeleiding, op weg. Het is niet alleen een fysieke weg maar zeker ook een weg van de wil.

De camino houd niet op. De weg gaat voort. Bij mij, bij ieder ander. Met of zonder handicap.

2 oktober, Santa Domingo de la Calzada,

Lieve mensen,

De pelgrimstocht is ten einde. Langzamerhand keer ik samen met Thom huiswaarts. Langzamerhand ga ik beseffen wat een enorm grote belevenis ik achter de rug heb. De laatste nachten droom ik alleen maar over elementen die afgelopen maanden een rol hebben gespeeld. De Camino gaat voort, in mijn hoofd, in mijn hart. In mijn dromen, in gedachten. Ik zit vol indrukken, en kan nog maar weinig onder woorden brengen wat deze tocht voor mij heeft betekend.

Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid, wat mij in staat maakte de Camino te lopen. Gezondheid is niet iets vanzelfsprekends.

Met deze tocht wilde ik geld inzamelen voor MS Research. Velen hebben geld gestort. Mijn dank daarvoor is GROOT.

Steeds meer werd me duidelijk dat ik de camino niet alleen voor mezelf xc3xa9n voor MS Research liep. Terwijl ik stapje voor stapje richting Santiago, en vervolgens Fisterra ging, gingen mensen thuis hun eigen camino

In eerste instantie was geld inzamelen voor MS Research een doel. en kwamen meer persoonlijke berichtjes mijn kant op. Mijn doorzettingsvermogen en kracht heeft anderen de moed (terug)gegeven hun camino voort te zetten, hoe zwaar soms ook. Met mijn camino heb ik mensen dromen kunnen geven, heb ik laten zien dat je met een sterke wil heel ver kunt komen.

De Camino. In Frankrijk ben ik Laurent tegengekomen die met een grote groep vrijwilligers in staat was in de "Joelette", een speciale rolstoelachtige fiets,  de camino te maken. Van de week kreeg ik van een pelgrim te horen dat er op dit moment een pelgrim op de weg is met een halfzijdige verlamming. Dagelijks loopt zij 10-15 kilometer, om uiteindelijk in Santiago uit te komen. Blinden gaan, onder begeleiding, op weg. Het is niet alleen een fysieke weg maar zeker ook een weg van de wil.

De camino houd niet op. De weg gaat voort. Bij mij, bij ieder ander. Met of zonder handicap.

Kaap Fisterra, 27 september

Na een ontbijt gaan Thom en ik op weg naar de kaap. Rugzak blijft in de hostal, alleen mijn stok gaat mee. Het zijn werkelijk de laatste drie kilometers, de epiloog der epilogen; geen Santiago als einde, geen Fisterra, maar Kaap Fisterra, het einde van de wereld.

En na die drie kilometer lopen, met de zee aan mijn linkerzijde kom ik op het punt dat de kilometerpaal op 0,00 staat. Hier houdt de teller op, vanaf hier zijn geen openstaande kilometers meer.

0,00 kms

Na een fotomoment ga ik op zoek naar de in brons gegoten schoenen, wat verderop op de punt van de kaap staat. Ook hier blijkt caminodiefstal voor te komen; de rechterschoen is gestolen, alleen de linker staat er nog. Namens Jonanthan laat ik een steentje achter bij de schoen. Hij heeft altijd graag deze schoenen willen zien.

Echt op de uiterste punt van de kaap hangt trots het overwinningsgevoel van vele pelgrims te wapperen aan een mast; vele pelgrims hebben een kledingstuk eraan gebonden. Op de grond ligt een berg met schoenen, sokken, shirts, bhxb4s, petjes en andere caminoresten. Op verscheidene plaatsen op rotsblokken zijn zwarte plekken zichtbaar die getuigen van eerder gemaakte vuurtjes door pelgrims, die verbrand hebben wat verbrand mocht worden.

de overwinningsmast

Na twee uren op de kaap te zijn geweest kan ik de weg loslaten en gaan we terug richting het stadje Fisterra. Na enkele tientallen meters te hebben gelopen ontdek ik dat ik mijn stok vergeten ben. Ik vlieg terug naar de kaap, maar het teken is duidelijk. Hij moet hier blijven. Bij een plekje waar eerder een vuurtje is geweest, vind ik hem terug.

Mijn stok. Mijn trouwe maat, die al die duizenden kilometers mijn metgezel is geweest. Hij heeft mij beschermd tegen aggressieve honden, gaf me veiligheid als ik wild kampeerde en heeft me steun gegeven als ik moe was of pijn had bij het lopen. Hij was zo zeer mijn maatje geworden dat als ik hem ergens vergat, ik terugkeerde en mezelf naar hem verontschuldigde. Ik weet dat hij hier achter moet blijven, maar het doet pijn. Ik zoek een plekje op waar ik hem met een gerust maar verdrietig hart achter kan laten. Een stil plekje tussen de heidestuiken, verscholen achter rotsblokken. Het is niet een makkelijk loslaatmoment, maar denkend aan de ervaring dat de Camino een weg van loslaten is, kan ik mijn stok hier op deze overwinningsplek achterlaten.

afscheid van stok

Opnieuw begeven we ons op weg richting stadje Fisterra. Terwijl ik de kaap stapje voor stapje verder achter mij laat, voel ik een lege rechterhand waarin geen stok meer zit. Maar doorlopend voel ik een volle linkerhand die stevig een andere hand vasthoudt. De hand van mijn lieve Thom, die mij al die duizenden kilometers gesteund heeft. Hoe fijn was het om deze belangrijke momenten van de afgelopen drie dagen met hem te mogen meemaken!!

En dan is het tijd om de woorden te schrijven om iedereen te bedanken. Echter er moet in mijn hoofd eerst een beetje ruimte komen om hier wat over te schrijven. Wordt vervolgd dus!

Kaap Fisterra, 27 september

Na een ontbijt gaan Thom en ik op weg naar de kaap. Rugzak blijft in de hostal, alleen mijn stok gaat mee. Het zijn werkelijk de laatste drie kilometers, de epiloog der epilogen; geen Santiago als einde, geen Fisterra, maar Kaap Fisterra, het einde van de wereld.

En na die drie kilometer lopen, met de zee aan mijn linkerzijde kom ik op het punt dat de kilometerpaal op 0,00 staat. Hier houdt de teller op, vanaf hier zijn geen openstaande kilometers meer.

0,00 kms

Na een fotomoment ga ik op zoek naar de in brons gegoten schoenen, wat verderop op de punt van de kaap staat. Ook hier blijkt caminodiefstal voor te komen; de rechterschoen is gestolen, alleen de linker staat er nog. Namens Jonanthan laat ik een steentje achter bij de schoen. Hij heeft altijd graag deze schoenen willen zien.

Echt op de uiterste punt van de kaap hangt trots het overwinningsgevoel van vele pelgrims te wapperen aan een mast; vele pelgrims hebben een kledingstuk eraan gebonden. Op de grond ligt een berg met schoenen, sokken, shirts, bhxc2xb4s, petjes en andere caminoresten. Op verscheidene plaatsen op rotsblokken zijn zwarte plekken zichtbaar die getuigen van eerder gemaakte vuurtjes door pelgrims, die verbrand hebben wat verbrand mocht worden.

de overwinningsmast

Na twee uren op de kaap te zijn geweest kan ik de weg loslaten en gaan we terug richting het stadje Fisterra. Na enkele tientallen meters te hebben gelopen ontdek ik dat ik mijn stok vergeten ben. Ik vlieg terug naar de kaap, maar het teken is duidelijk. Hij moet hier blijven. Bij een plekje waar eerder een vuurtje is geweest, vind ik hem terug.

Mijn stok. Mijn trouwe maat, die al die duizenden kilometers mijn metgezel is geweest. Hij heeft mij beschermd tegen aggressieve honden, gaf me veiligheid als ik wild kampeerde en heeft me steun gegeven als ik moe was of pijn had bij het lopen. Hij was zo zeer mijn maatje geworden dat als ik hem ergens vergat, ik terugkeerde en mezelf naar hem verontschuldigde. Ik weet dat hij hier achter moet blijven, maar het doet pijn. Ik zoek een plekje op waar ik hem met een gerust maar verdrietig hart achter kan laten. Een stil plekje tussen de heidestuiken, verscholen achter rotsblokken. Het is niet een makkelijk loslaatmoment, maar denkend aan de ervaring dat de Camino een weg van loslaten is, kan ik mijn stok hier op deze overwinningsplek achterlaten.

afscheid van stok

Opnieuw begeven we ons op weg richting stadje Fisterra. Terwijl ik de kaap stapje voor stapje verder achter mij laat, voel ik een lege rechterhand waarin geen stok meer zit. Maar doorlopend voel ik een volle linkerhand die stevig een andere hand vasthoudt. De hand van mijn lieve Thom, die mij al die duizenden kilometers gesteund heeft. Hoe fijn was het om deze belangrijke momenten van de afgelopen drie dagen met hem te mogen meemaken!!

En dan is het tijd om de woorden te schrijven om iedereen te bedanken. Echter er moet in mijn hoofd eerst een beetje ruimte komen om hier wat over te schrijven. Wordt vervolgd dus!