door de omgeving op deze site gewezen… ben ik verbijsterdd… het is inderdaad dezelfde mirjam… IK was in Santiago de Compostella met Thom toen hij nog mijn echtgenoot was…. voordat hij een maitresse kreeg … van 14 jaar jonger, gezond bovendien…. waar ik op dat moment aldoor hulp nodig had haar identiteit laat zich raden… IK fietste een deel van deze route met mijn echtgenoot Thom, mijn relatie van bijna 25 jaar, een paar jaar daarna.. , een gezamenlijk doel.. weer een bezoedelde herinnering.. dit slaat alle fatsoen… dit is heeeeeeeeeeel verdrietig en onfatsoenlijk… dezelfde dame die zelfs niet even afstand wilde nemen uit respect voor de duur van deze relatie, toen het eindelijk uitkwam…, die aan haar eigen sociale omgeving en familie gewoon een vriend schijnt te hebben voorgesteld, zonder te melden dat hij getrouwd was en zijn vrouw nog van niks wist… zou nu ineens Pelgrim zijn geworden..? wat moet ik hiermee… vraag ik mij serieus af… waarom kan dit niet in stilte ? waarom DEZE bestemming ? en waarom heb ik nu het gevoel dat ik de akelige persoon ben als ik dit mail…? de crummy story van all-times…. jonger, strakker model etc. niks nieuws maar nu met een nog veel verdrietiger verhaal erachter… rondom gezin verbijstering, want Thom hoonde NB de oude pelgrimvrouwtjes die in de stromende regen binnenkropen op hun knieeen je bent altijd de laatste die het hoort… ook nu weer stellen mensen me vragen, pijnlijk en vernederend.. oude wonden en om danDEZELFDE bestemming te kiezen als die je man met zijn MET jou bedrogen vrouw ….. ligt het nou aan mij ? of is dit …? en het is nb een kerkelijke bestemming… thom heb je haar eigenlijk wel verteld.. dat je daar al vaker was ? en waarom we die fietstocht op het middendeel een paar jaar later samen maakten ? ik zit nog elke dag met het verdriet, het bedrog, maar ook met de praktische gevolgen van de scheiding, het bedrog na 25 jaar is je leven immers verweven… ook tijdens deze blijkbaar zo glorieuze zomer van deze dame nog… ben ik mijn (t)huis kwijtgeraakt als gevolgschade nog …en daarmee mijn sociale omgeving.. .. ik weet niet of ik nu medelijden met haar moet hebben of iets anders… want dit kan toch niet ? ik ben vooral diepppp gegriefd en ik vind dit echt ongepast en onnodig, gevoelloos en hard als je een mensenleven compleet vernield hebt, moet je je dan zo profileren ? je bent altijd de laatste die het hoort.. op de valreep blijkbaar zie ik dit .. en ik weet niet wat ik er mee aan moet alleen dat het grieft.. diep en dat ik het zeeeeeeeeer ongepast vind ik zag ook iets over een goed doel,misschien heeft dat er nog wat aan… maar diep pijnlijk ook dat ik indertijd volop in de aanpassingen zat aan een inmiddels chronische handicap, welliswaar niet levensbedreigend maar wel iets waar ik mijn hele leven op heb moeten aanpassen, de dingen die mij vreugde gaven niet meer kan en vaak hulp moet vragen… en die me aldoor pijn geeft, wat voor haar geen enkele belemmering was… sorry, maar ik vind dat dit eigenlijk niet kan afzender vanzelfsprekend bekend